 |
 |
| Ron Schalkwijk | |
Instrument: Drums, Vocalen .
geboren: 1965
actief sinds: 1981
Biografie:
Mijn drumloopbaan begint niet op potten en pannen maar op de dozen van mijn moeders nieuwe pannenset. Later maak ik er een snaredrum bij van een emmer en een ketting van een gootsteenstop. Dat klonk destijds zeer echt ;-). Het duurt tot de middelbare school voor ik een echt drumstel heb. Ik kan komen spelen in een rock ’n roll bandje en mijn schoolmaten weten ook nog een drumstel te koop staan. Met die band leer ik met vallen en opstaan het bandleven kennen. We hebben een stuk of zes bandnamen gehad en ook zoveel machtswisselingen. Want elke keer is er wel iemand anders de leider van de band. Dit kan niet goed gaan en de band knalt dan ook met een flinke ruzie uit elkaar. Ondertussen drumde ik nog wel bij een jongerenkoor (in Noorden). Mijn volgende band is er eentje met mijn broer Hans, die gitarist is. We spelen vooral 70’s muziek. Eén van onze hoogtepunten is een optreden wat gelijktijdig met de eerste Live Aid valt. Het optreden is alleen al vanwege Live Aid gedenkwaardig maar ook vanwege de reis er naar toe (stilvallende auto), ons podium (twee boerenkarren waarvan er eentje nog vol ligt met takken, oh moeten we zelf even leegmaken) de locatie van het podium (in een schapenwei met vlak achter me een typisch boerenslootje, iets te ver naar achteren en ik val er in) het eten (satéh eten tijdens het spelen) onze fans (tijdens een vrije uitvoering van Radar Love staat iemand voor ons podium keihard te schreeuwen “ZO GAAT IE NIEEEEET!”) en de terugreis (ik rij achter mijn broer aan en opeens gaan we een middenberm over…. We blijken al een tijdje aan het spookrijden te zijn…)
Mijn Aalsmeerse muziekperiode start ergens eind jaren 80 (86,87,88??). Vanaf die periode repeteren nagenoeg al mijn bandjes bij de Schild Studio’s. Via mijn broer Hans kom ik terecht in Crossroads, een bluesrockband. Daar tref ik Hans Prent (bass) en later ook Nico Prent (gitaar). Na het stoppen van Crossroads ga ik samen met Hans, Nico en mijn vrouw Esther (zang) verder met Powerchord, een meer (funk)rock georienteerde band. Rond 2000 is de koek voor deze band op en zit ik bandloos thuis. Nog een poging gewaagd in een bluesband uit Utrecht maar daar kom ik er achter dat mijn rock toch veel meer mijn ding is. Na wederom een tijdje bandloos te zijn geweest krijg ik in 2001 een telefoontje van Nico, of ik zin heb om een avondje te jammen, ook met Hans er bij en Herman van Zon, de gitarist van Nico’s band Mirror99. De broers Prent zie ik als mijn muzikale broers en zo’n aanbod kon ik dan ook niet afslaan. Na een paar uurtjes te hebben gespeeld, waaronder eigen werk van Nico’s band, overleggen Nico en Herman ineens heel geheimzinnig en wat blijkt, ik ben erin geluisd. Mijn avondje jammen was een auditie voor Mirror99! Oei, de band barst van de ambities en ik moet er toch wel even hard over nadenken of ik daar in mee wil gaan. Ik besluit er voor te gaan en groei mee van Mirror99 naar M99. In 2006 gaat het roer om en krijgt M99 opnieuw een andere naam, Social Animal. Met die band heb ik in 2008 een volwaardige cd gemaakt, Sarcasm is killing me”. Met die band schoppen we het tot leuke voorprogramma's (o.a. Intwine) en spelen we live op 3FM en KinkFM.
Door de jaren heen heb ik altijd de wens gehad om, naast mijn andere bands, in een "vette" rockcoverband te spelen. Eentje die de grote rock klassiekers ten gehore brengt. Hij blijft bij een wens tot ik in 2009 besluit Social Animal te verlaten en kort daarna gebeld wordt om auditie te doen bij de Hucksters. De auditie is gedenkwaardig. De afgesproken nummers zijn gespeeld en de band vuurt vervolgens spontaan het ene na het andere nummer op me af om vervolgens zwaar grijnzend ook nog te starten met een medley van 25 nummers! Ik voel me net een kruising tussen een jukebox, fruitautomaat en roulettetafel maar sla me er wonderwel best goed doorheen. Opnieuw krijgt mijn muzikale loopbaan in Aalsmeer een vervolg, nu bij de Hucksters.